Press "Enter" to skip to content

വിളിക്കാത്ത കല്ല്യാണത്തിനു പോയി; ഇറക്കിവിട്ട അതേ ഹാളില്‍ വീണ്ടും: അനുഭവക്കുറിപ്പ്

മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം വിശപ്പ് തന്നെയാണ്. വയറു കായുമ്പോൾ പിന്നെ എന്തും വരട്ടെയെന്ന് ചിന്തിക്കും. മോഷ്ടിക്കാനും അർഹതയില്ലാത്തത് ഒളിച്ചു കഴിക്കാനുമെല്ലാം തോന്നും. അങ്ങനെ വിളിക്കാത്ത വിവാഹസദ്യയ്‌ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കയറി കണ്ണീരോടെ അപമാനിതനായി ഇറങ്ങിപ്പോരേണ്ടി വന്ന ഒരു യുവാവിന്റെ കഥയാണ് വായനക്കാരുടെ കണ്ണ് നനയ്ക്കുന്നത്.

അന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോരേണ്ടിവന്ന അതെ ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ വീണ്ടു ചെല്ലേണ്ടി വന്ന അനുഭവവും കുറിപ്പിലുണ്ട്. അതും എഴുത്തുകാരനായി. താനെഴുതിയ പുസ്തകം ആ ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ നടക്കുന്ന പുസ്തകമേളയിലുണ്ട്. അന്നത്തെ അവിടുത്തെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനെയും കുറിപ്പുകാരന്‍ അന്ന നേരിട്ടുകണ്ടു.

ഷോബിന്‍ കമ്മട്ടത്തിന്റെ കുറിപ്പ് വായിക്കാം;

വിളിക്കാത്ത കല്യാണത്തിന് പോയി ഒരുപാട് സദ്യകൾ ഉണ്ടിരുന്നൊരു കാലം! ഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ ST. Thomas കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം, അവിടുന്നു നടന്നുപോകാവുന്ന ദൂരം പാറമേക്കാവ് അഗ്രശാല കല്യാണമണ്ഡപം! എന്നെത്തെയും പോലെ ബസ്സിൽ കൺസെഷൻ കിട്ടാൻ വേണ്ടി മാത്രം കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന ഒരേ ഒരു പുസ്തകം അരയിൽ തിരുകി പതിയെ മണ്ഡപത്തിലെക്ക് കടന്നു. അവസാന പന്തിയെ കഴിക്കാറുള്ളു, ചെയുന്ന കാര്യം അത്ര നല്ലതല്ല എന്ന് അറിയാം! കല്യാണത്തിന് വിളിച്ചവർക്ക് താൻ കഴിക്കുന്നത് കാരണം സദ്യ കിട്ടാതെ വരുകയുമരുത്! എത്രയോ ഭക്ഷണം ബാക്കി ആയി പോകുന്നു സദ്യകളിൽ! അന്നെന്തോ വിശപ്പു മൂത്ത് ഇടം വലം നോക്കട്ടെ സദ്യവെട്ടി വിഴുങ്ങുന്നതിനിടയിൽ കയ്യിൽ പിടി വീണു ! കാര്യം എന്താണെന്നു മനസ്സിലാകും മുൻപേ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരൻ അവിടുന്ന് വലിച്ചു ഓഡിറ്റോറിയതിന്റെ പുറകിൽ കൊണ്ട് പോയി ! ഒരു പേരും കള്ളനെ കിട്ടിയ പോലെ ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടി വിചാരണ ആരംഭിച്ചു, അതിനിടയിൽ ആരോ ഉടുത്തിരുന്ന മുഷിഞ്ഞ ഒറ്റമുണ്ട് വലിച്ചു അഴിച്ചു കളഞ്ഞു ! കള്ളൻ ആണെന്ന തെളിവുമായി നനഞ്ഞ നോട്ട് പുസ്തകം താഴെ വീണതും സെക്യൂരിറ്റിക്കാരൻ കരണം പോത്തി ഒന്ന് തന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

അതോടെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിൽ ആയി ! രംഗം ആകെ വഷളായി! ഒച്ചയും കരച്ചിലും കേട്ടു ആരോ പറഞ്ഞു ‘ചെറിയ പയ്യൻ അല്ലേ വിട്ടേക്ക് ‘ എന്തിനേറെ പറയുന്നു കല്യാണപെണ്ണും ചെക്കനും വരെ എത്തി ! അവർക്കു മുന്നിൽ തലയുയർത്തി പോലും നോക്കാനാകാതെ ഒരു കൊടും കുറ്റവാളിയെ പോലെ ഞാൻ അങ്ങനെ നിന്നു! മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ആരുടേയും കണ്ണുനീർ വീഴണ്ട എന്ന് കരുതിയാകണo ആ അച്ഛൻ ‘അയാളെ വിട്ടേക്കാൻ പറഞ്ഞതും പോകാൻ നേരം കുറച്ച് പൈസ പോക്കറ്റിൽ വച്ചു തന്നതും ‘ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോരുമ്പോൾ എന്തോ ആ സെക്യൂരിറ്റിക്കും കുറച്ച് അലിവ് തോന്നിയതാകാം..

അയാൾ പുറകെ വന്നു പറഞ്ഞു, ‘സാരില്ല മോനെ ഒരു നിമിഷത്തെ ആവേശത്തിന് ചെയ്തു പോയതാണ്’ അതിനു മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ വേഗം അവിടുന്ന് നടന്നകന്നു! പിന്നീട് മുഴുപട്ടിണി ആണേലും വിളിക്കാത്ത സദ്യക്ക് പോകുന്ന പരിപാടി അതോടെ നിർത്തി ! വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പിന്നെ ആ ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ കയറാൻ ധൈര്യം വന്നത് ഇപ്പോൾ ആണ്… വീണ്ടും വിളിക്കാത്ത സദ്യ ഉണ്ണാൻ അല്ല! അവിടെ ഒരു പുസ്തകമേള നടക്കുന്നുണ്ട് ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി എഴുതിയ ഞാൻ ഏറെ താലോലിക്കുന്ന എന്റെ ‘കടലോളം പ്രണയം’ അവിടുണ്ട്.

അതൊന്നു നേരിട്ട് കാണണം. അന്നത്തെ ആ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരൻ അവിടുണ്ട് ! ആളാകെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു ചെറുപ്പത്തിന്റെ ആരോഗ്യവും ഉശിരും ഇന്നയാളിൽ ഇല്ല. ഒരു പുസ്തകം എടുത്തു അയാളുടെ കൈയിൽ കൊണ്ട് കൊടുത്തു ഞാൻ എഴുതിയ പുസ്തകം ആണിത് ‘എന്നെ മനസ്സിലായോ? ‘ ഇല്ല അയാൾക്ക്‌ എന്നെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല! പണ്ട് നടന്ന സദ്യയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു! അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. എന്ത് പറയണം എന്ന് അയാൾക്ക്‌ അറിയില്ലായിരുന്നു ! ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു. ‘നീ അന്ന് ഇവിടുന്നു കരഞ്ഞു ഇറങ്ങിപോയതിനു ശേഷം ഞാൻ കുറെ നിന്നെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു, അത്രയും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി, എന്നെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഒന്ന് മാപ്പ് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘അയാൾ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു! ‘ഏയ്‌ അത് സാരില്ല, ചേട്ടൻ ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു നോക്കണം. ‘ ‘എനിക്ക് എഴുതാനും വായിക്കാനും ഒന്നും അറിയില്ല മോനെ.. എന്നാലും ഈ പുസ്തകം എന്നും ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കും ന്റെ കാലം കഴിയുന്നത് വരെ. ‘ പിന്നെ കുറെ നേരം മൗനം ആയിരുന്നു.. വാക്കുകൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്തത് മനസ്സുകൾ സംസാരിച്ചു! അവിടുന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു ! (തൃശൂർ പാറമേക്കാവ് അഗ്രശാലയിൽ നടക്കുന്ന പുസ്തകോത്സവത്തിൽ എന്റെ പുസ്തകം #കടലോളം_പ്രണയം ഉണ്ട് !)

error: Content is protected !!